از سوی دیگر، باور نادرستی وجود دارد که لکنت نشان‌دهنده ضعف فکری یا عدم توانایی در برقراری ارتباط است. این تصور غلط است؛ زیرا لکنت با توانایی‌های شناختی و هوش فرد ارتباطی ندارد. افراد با لکنت می‌توانند کاملاً قادر به درک و انتقال مفاهیم باشند، اما در تولید گفتار دچار چالش‌هایی هستند.

درمان لکنت معمولاً یک فرآیند چندبعدی است که به وضعیت فردی و نیازهای خاص هر فرد بستگی دارد. این فرآیند ممکن است شامل آموزش تکنیک‌های کنترل جریان گفتار، کاهش استرس و اضطراب مرتبط با گفتار، و ارتقاء مهارت‌های ارتباطی باشد. متخصصان معتقدند که با استفاده از روش‌های درمانی مدرن و تکنیک‌های تخصصی، بسیاری از افراد می‌توانند بهبود قابل توجهی در روانی گفتار خود تجربه کنند.

بنابراین، مهم است که افراد و جامعه به درستی در مورد لکنت آگاه باشند و از باورهای نادرست پرهیز کنند تا افراد مبتلا به لکنت بتوانند به راحتی به درمان دسترسی داشته و زندگی عادی خود را ادامه دهند.

باورهای نادرست:

• افراد مبتلا به لکنت باهوش نیستند!
• استرس و اضطراب باعث لکنت می‌شود!
• لکنت با تقلید کردن و یا شنیدن یاد گرفته می‌شود!
• گفتن «یک نفس عمیق قبل از صحبت کردن بکش» و «قبل از حرف زدن فکر کن» سودمند است!

باورهای درست:

• بین لکنت و هوش هیچگونه ارتباطی وجود ندارد.
• استرس باعث لکنت نمی‌شود. اما اگر فردی از نظر عصبی استعداد لکنت گرفتن را داشته باشد استرس می‌تواند به بروز لکنت و تشدید آن کمک کند. نمی‌توان گفت افرادی که لکنت دارند عصبی، ترسو یا خجالتی هستند آن‌ها هم مثل بقیه هستند. لکنت باعث ایجاد استرس در کودک می‌شود.
• لکنت با تقلید ایجاد نمی‌شود. سابقه خانوادگی، بدعملکردی عصبی و… می‌توانند در به‌وجود آمدن لکنت حائز اهمیت باشند.
• به بدتر شدن این پدیده می‌انجامد چرا که فرد نسبت به گفتار خود حساس‌تر می‌شود.