۱. سابقه خانوادگی و نقش ژنتیک

تحقیقات نشان می‌دهند که سابقه خانوادگی یکی از عوامل اصلی در بروز لکنت است. بیش از دو سوم افرادی که لکنت دارند، گزارش می‌دهند که یکی از اعضای خانواده‌شان نیز دچار این مشکل بوده است. این امر نشان می‌دهد که احتمالاً عوامل ژنتیکی و وراثتی در ایجاد لکنت نقش دارند و این اختلال ممکن است از والدین یا سایر بستگان به فرزندان منتقل شود.

۲. عوامل عصبی و تفاوت‌های مغزی

برخی از پژوهش‌ها نشان داده‌اند که در مغز افراد مبتلا به لکنت، به ویژه در نواحی مربوط به پردازش گفتار و زبان، تفاوت‌هایی وجود دارد. این تفاوت‌ها ممکن است باعث بروز مشکلاتی در هماهنگی عضلات گفتاری و فرآیندهای عصبی مرتبط با بیان کلمات شود. در واقع، اختلال در هماهنگی میان سرعت فکر کردن و سرعت گفتار، می‌تواند موجب لکنت در افراد به ویژه در سنین پیش‌دبستانی شود.

۳. پیچیدگی زبان و توانایی پردازش گفتار

مطالعات نشان داده‌اند که کودکان هنگام بیان جملات پیچیده‌تر و طولانی‌تر بیشتر دچار لکنت می‌شوند. این مسئله احتمالاً به دلیل عدم هماهنگی میان سرعت پردازش افکار و سرعت گفتار رخ می‌دهد. برخی از محققین بر این باورند که وقتی کودکان سعی می‌کنند به‌سرعت همانند سرعت تفکرات خود صحبت کنند، ممکن است دچار لکنت شوند.

۴. عوامل محیطی و اجتماعی

در حالی که عوامل محیطی نمی‌توانند علت اصلی لکنت باشند، ممکن است در بروز و شدت آن موثر باشند. فشارهای اجتماعی، استرس و تعامل با افرادی که انتظارات بالایی از عملکرد گفتاری فرد دارند، می‌تواند اضطراب و نگرانی بیشتری برای فرد دارای لکنت ایجاد کند و شدت آن را افزایش دهد.